Zijn liefde.

Ik zag het bij anderen. Overtuigend. Aanstekelijk. Ik wilde het ook. Ik wist het al wel. Maar voelde het niet. Geen warme deken. Geen liefdevolle omhelzing. Geen stem die mij woorden toefluisterde. Ik wist dat er Iemand was. Iemand die mij wilde ontmoeten. En ik wilde dat ook. Ik sprak. Luisterde. Hoorde niets. Sprak weer. Luisterde. Meer ingespannen dan voorheen. Hoorde niets. Niets dan duizenden gedachten die door mijn hoofd gingen. Ik was stil. De gedachten vermenigvuldigden zich in mijn hoofd. Ik las. Maar vond de woorden niet. Ik luisterde. Maar hoorde niets.

Twijfel. Twijfel aan mijn onderscheidingsvermogen. Twijfel aan mijn persoonlijkheid. Mijn oprechtheid. Mijn hart. Moest ik meer luisteren? Meer lezen? Eerst een bepaalde graad behalen voordat ik het zou horen? Zou voelen? Ervaren?

Nee. Kijk naar de mensen om je heen. Kijk naar de natuur. Kijk naar de liefde. Luister naar je gedachten. Luister naar je hart. Luister naar de mensen om je heen. En breng dat in verband met Hem. Dat is Zijn stem. Dat is Zijn liefdevolle omhelzing. Dat is Zijn liefde. Dat zijn Zijn woorden. Ervaar.